Veggie

De actie “Dagen zonder Vlees” is afgelopen. Het was voor mij de aanleiding om zachtjes naar een vegetarische levenswijze over te schakelen. Zevenendertig dagen zonder vlees, ik ben er best wel trots op. En nee, ik voel me niet minder voldaan en nee, ik mis het vlees niet. (En nee, ik ben geen geitenwollensokkentype). Drie uitzonderingen heb ik gemaakt. Ik heb heerlijke sushi (geen tonijn) gegeten in Stockholm, omdat ik nu eenmaal gek ben op sushi. Op een restaurant in Heusden zonder vegetarische kaart heb ik salade met tongreepjes en garnaaltjes gegeten, en ik heb ook een stukje geproefd van de heerlijke gedroogde worst die mijn nietsvermoedende mama voor mij uit Italië had meegebracht (gedroogde worst was/is één van mijn guilty pleasures). Ik heb dus besloten om hoofdzakelijk vegetarisch te eten, met misschien af en toe een uitzondering (valt nog te bezien).

Intussen ben ik ook het boek “Dieren eten” van Jonathan Safran Foer aan het lezen. Een aanrader. Het boek leest vlot en biedt inzicht in hoe ons vlees (en onze vis) geproduceerd wordt, en geeft en passant bijzonder overtuigende redenen om “veggie” te worden. En dat is handig. Want het is opvallend hoeveel reacties mijn veggie-voornemen oogst: ronddraaiende ogen, een spervuur aan vragen, bezorgdheid over mijn gezondheid, vaak ongeloof, soms een heuse tegenaanval. Ik vind dat vreemd en voel me er ongemakkelijk bij. Mensen nemen het precies persoonlijk als ik zeg dat ik vegetarisch wil eten. Gek is dat.

Maar dus: alle tips van veggies voor een beginnend vegetariër zijn welkom. En aan alle anderen: smile! Don’t take it personally (and if you do, please consider why…).

Moeder

Hoeveel gradaties van moe bestaan er zo, vraag ik me af. Moe-moeder-moest-hondsmoe-hondsmoeder-hondsmoest-doodmoe-doodmoeder-doodmoest. U begrijpt me wel. Ik vind het best griezelig om zo moe te zijn. Zo moe dat ik moeite heb met nadenken, zo moe dat mijn stem het begeeft, zo moe dat mijn ogen prikken als na een nachtje stappen. Mijn lichaam wil slapen, dus. Het liefst twee weken aan een stuk zich schaamteloos aan de wereld onttrekken, in een deken gewikkeld en met slechts lepels honing binnen handbereik.

Ik ben benieuwd of het me gaat lukken morgen, lesgeven, Mind over Body: wie weet. En daarna een dodenslaap slapen, om mijn ogen slechts te openen voor een volgende les. Voorbereiden doe ik dan wel in mijn dromen.

Griep

Even weggeweest van de wereld. De griep heet dat. Of nee, ‘griepaal syndroom’, zoals de dokter in leesbare krullen op mijn ziektebriefje heeft neergepend.

Hondsmoe was ik, vooral dat, doodmoe, stikkapot. En mijn brein was ergens ver weg op vakantie. Maar van koorts was geen sprake en van griepale pijntjes enkel ‘s morgens. Ik dacht: zo voelt het om dement te worden, en was vergeten waarom ik in de keuken stond.

Nog niet helemaal terug ook in de wereld ook, trouwens. Bemerk dat er in mijn vorige zin twee keer ‘ook’ staat. Time to quit. Volgende keer Beter en Helderder.

Lazy Sunday

A day in the life of …

 

Hoe zou het nog zijn met …

mijn Tinnitus en Hyperacusis? Het is lang geleden dat ik deze twee heren nog vermeld heb. Er zijn dan ook leukere dingen om over te schrijven. Kerstvakantie bijvoorbeeld. Of leuke boeken. Of de Sint. Gelukkig ben ik niet dermate gekweld door mijn T&H (zo met initialen en al zien ze er zelfs een beetje sexy uit) dat ik dagelijks in mijn toetsenbord wens te kruipen om alle frustraties van mij af te bloggen. Maar toch.

Het is verdomd klote dat ik toen, een maand geleden, mijn oordopjes ben vergeten. (Zizek was worth it, or not?) En het ZUIGT big time dat ik mijn sociaal leven weer enkele maanden (heel winters) moet bevriezen. Want geef toe, de winter is die naam niet waard, maar terrasjesweer is het nu ook weer niet (voor de leek: geen terrasjesweer=binnenzitten op café/resto=te veel lawaai). Maar daar is helemaal nietsaantedoen (tenzij we misschien met ons allen het klimaat nog wat sneller laten opwarmen). In blijde afwachting stort ik me dan maar in mijn stille huis vol overgave op mijn werk en dit blog. En mijn foto’s.

Vakantie

De kerstvakantie zit er op. Ik hoorde vandaag een collega die vakantie een ‘werkvakantie’ noemen. Een kerstwerkvakantie dus. Gelijk heeft ze. Maar niettemin, het was kerst, en vakantie: de hoogdagen van deze armtierige winter, of liever dit flauwe afkooksel van een druilerige herfst. En mijn camera was erbij, natuurlijk.

Kerstmis

Op hotel in Köln

In een boekhandel in Köln

Regen