Het is verdomd klote dat ik toen, een maand geleden, mijn oordopjes ben vergeten. (Zizek was worth it, or not?) En het ZUIGT big time dat ik mijn sociaal leven weer enkele maanden (heel winters) moet bevriezen. Want geef toe, de winter is die naam niet waard, maar terrasjesweer is het nu ook weer niet (voor de leek: geen terrasjesweer=binnenzitten op café/resto=te veel lawaai). Maar daar is helemaal nietsaantedoen (tenzij we misschien met ons allen het klimaat nog wat sneller laten opwarmen). In blijde afwachting stort ik me dan maar in mijn stille huis vol overgave op mijn werk en dit blog. En mijn foto’s.

“So, in a nutshell, given the current media composition of the world, you’re pretty much doomed to be uninteresting and storyless.”

“But I can blog my life! I could turn it into a story that way!”

“Blogs? Sorry, but all those blogs just make being unique harder. The more thruths you spill out, the more generic you become.”

“All I want is for my life to be a story!”

“Did you read a lot of books growing up?”

“Yes.”

“Ah. Well, there you go. Books turn people into isolated individuals, and once that’s happened, the road only grows rockier. Books wire you to want to be Steve Mc Queen, but the world wants you to be SMcQ23667bot@hotmail.com.”

Met dank aan Melissa (en Teddy Ruxpin) voor dit “leesvoer voor een 30′ers-dip”.

Enkele quotes:

I looked back down at the planet and I thought, What a marvel to be among the fewest of few molecules in the universe allowed to experience this thing called life-stars and nebulas and black holes by the quadrillion, and yet only a few molecules on Earth get to be alive.

So then, why do most of us make such boring choices for the stories of our lives? How hard can it be to change gears and say, You know what? Instead of inventing and telling stories, I’m going to make my life a more interesting story.

The story of our lives is usually long over before we die, and we spend our twilight years warming our hands on the embers of memory.

Het boompje

Sohar. Supermarkt. Rellen. In juli 2010 waren mijn liefje en ikzelf in Sohar. We waren na vier dagen Dubai net in Oman aangekomen. De dag was lang en vooral bloedheet geweest, en we keken ernaar uit om Juma te ontmoeten. Juma hadden we via de reizigerswebsite couchsurfing gecontacteerd: we zouden die eerste avond in Oman bij hem logeren. Om 21u hadden we afgesproken aan de ingang van supermarkt ‘Lulu’. We hadden onze rugzakken onder een boom gedropt, en probeerden Juma te herkennen.

Dit was dus Oman: een zwoele, hete avond, een bonte bevolkingsmix van Arabieren en Aziatische gastarbeiders, en véél taxichaffeurs! Rond de supermarkt was het een drukte van jewelste. Dure witte wagens reden af en aan. Mannen in een lang wit kleed vergezelden hun elegante, gesluierde vrouwen in zwarte gewaden bij het boodschappen doen. Er waren ook veel Indiase vrouwen, zonder sluier, in felle kleuren gedrapeerd.

Na een half uur wachten, stopte er nog maar eens een auto. De chauffeur, klein en donker, in Westerse kledij, liep met een brede lach naar ons toe: “Elise?” Dit was Juma. Blij gooiden we onze rugzakken in zijn koffer. Juma sprak vloeiend Engels. Zijn schoonbroer had hem net gebeld, er was een probleem, en Juma moest jammer genoeg even dringend weg. Maar intussen zou zijn vriend Said zich over ons ontfermen.

Said had duidelijke andere plannen gehad om zijn vrijdagavond te besteden, maar aangezien Juma uiteindelijk de hele avond en nacht wegbleef, brachten wij noodgedwongen de avond met Said door in een shishabar tussen Omani mannen, kijkend naar de hallucinante wereldbekermatch Ghana-Uruguay, en vervolgens in een nachtclub met meer Omani mannen die naar schaars geklede Thaise vrouwen staarden. Underground Oman, yeah. En Juma? Die kwam ons zaterdagmiddag ophalen. Said was duidelijk opgelucht.

Ik maakte me een beetje zorgen over gekke Juma toen ik de niewsberichten over Sohar hoorde en stuurde hem volgend sms’je: “Dear Juma, we heard about the troubles in Sohar and are worried about you and Lulu. Hope everything is ok?” Drie dagen later had ik nog geen antwoord gekregen en mijn liefje en ik zeiden wat een onwaarschijnlijk toeval het zou zijn dat van al die Omani’s net hij, net Juma, in de rellen om het leven zou zijn gekomen. En even onwaarschijnlijk toevallig kreeg ik net op dat moment een berichtje. Piep. Van Juma: “Thank you very much Elise… my self and my family are safe and good…for the last 14 days and now I’m in Ethiopia. I will go back to Oman on coming Sunday.  Juma.” Ik lach. Juma de Waanzinnige zit in Afrika.